Poranek Króla

Błękitne zasłony ukrywają rubinowe niebo
Wielki dobrodziej odkrywa powoli pierzynę

Okiennice otwiera wychyla swe lica spogląda na wszystko
Radość w czystej postaci zalewa jego królestwo

Ubrany w swe najlepsze szaty od pracy nie stroni
Nie jedno narzędzie pracy trzymał już w dłoni

Wychodzi ku rolnikom by zasiać czyste plony
Ziaren nie przebiera każdemu szansa przypisana
W pełnym Słońcu pot ociera pracującym w polu
Cieszą się z pomocy na łąkach w lasach i na atolu

Do rybaków podpływa swą najlepszą łodzią i mocuje liny
Naprawia z nimi sieci by rzucone w głębiny
Obfite połowy przynosiły dnia każdego
Nie szczędzi nikomu bezkresnego czasu swego (...)

Rybo!

Rybo! Ja bym Cię mógł jeść każdego dnia...
Boś smaczna, zdrowa, pełna aromatu.
Śledziu, Dorszu czy Makrelo
Zajadałbym się samotnie i z gośćmi.
Lecz nie mogę kochane z prostego powodu...
Dławię się krztuszę waszymi ośćmi.
Bo gdzieś tam z dziecka pozostaje przeczulenie.
I grdyka ściska łzawię i kaszlę...
Więc na nic kobiety uparte mówienie:
"Kochany proszę zjedz śledzia na maśle."

Kazimierz Kaczorowski
dnia 23 stycznia 2015r

Policzek

Policzek czerwony
Kilkoro słów za dużo
Usta me zamkniętą tworzą więź
By nie odwdzięczyć się czasami

Oczy smutkiem nabiegły
Widocznym jak ropień jak blizna
Łza gdyby mogła spłynąć po twarzy
Wyparowałaby w spiekocie choć niepogoda mroźna

Myśli zabijają się jedna za drugą
Pytają dlaczego taka była jej mowa
Uszy choć pierwsze świadkiem zdarzenia
Ostatnie gorącem zapałały

I nawet jeśli żartem miały się okazać
To serce pustkę odczuło niezmierną
Skaza na dumie na godności
Bo przecież to ja cały a nie w połowie
człowiek

Moje szczęście

Roztargniony, chwilami zalany zwątpieniami…

Szukając go tam gdzieś między wierszami.

Widząc je w uśmiechu dziecka i jesiennych liściach.

W deszczu, w Słońcu, w winogron kiściach.

Tylko w szczerych  rzeczach i czynach.

Wabi i nęci w swe sieci powoli, i cieszy.

Zielonym światłem jest dla pieszych.

Kryje się w człowieku dobrej woli.

Smucić się długo nie pozwoli.

W orzechowych włosach i bladych licach.

W skórze aksamitnej i poszerzonych źrenicach.

W blasku Gwiazdy Zarannej i w objęciu Chrystusa.

W muzycznych pląsach harmonijkowego bluesa.

Tam je znajduję.

Kazimierz Kaczorowski

14.10.14 (edytowano).

Tańczymy.

Przepraszam drogich czytelników za brak publikacji w ostatnim czasie. Natłok wydarzeń, zmian i problemów oraz brak weny sprawił, że na mym kawałku internetowej podłogi zabrakło nowych przedmiotów. 

Mam nadzieję, że to się zmieni wraz z nadchodzącą porą jesienną. 

Już dziś mam do przedstawienia coś co wyszło z mej głowy dzisiejszego poranka. 

Tańcząc na wietrze 

Trzymamy się kurczowo

Uplecionej mgły

Na przędnej nici 

Dotykamy spojrzeniami

Zerkamy po sobie z nieśmiałością

Tulimy w sobie uczuć garstkę

Pączkując ku wydaniu słodkich owoców

Ty nie puszczaj mnie.

Tak, Ja nie puszczę Ciebie.

7.10.2014

K. Kaczorowski